Tandenpoetsen bij een dreumes

Ons dochtertje is 15 maanden en 2 weken en tandenpoetsen is altijd drama geweest. Het is eigenlijk nooit zonder huilen gegaan. Als ik wil beginnen met poetsen doet ze keurig haar mond open, maar het duurt niet lang voor het huilen is. En als het tegen werken niet helpt dan gaat het van huilen naar krijsen. Ik overdrijf niet maar dan klapperen mijn oren, zoveel geluid dat er dan uit kan komen. Ik moet toegeven dat ik dan wel eens medelijden met haar heb maar om te bedenken dat ze gaatjes zou krijgen is natuurlijk veel erger. Dat wil je als ouders voorkomen dus zit er maar 1 manier op, haar in de houdgreep leggen… Klinkt zielig maar zoals ik al zei gaatjes is nog zieliger. Nadat het tandenpoetsen klaar is ga ik extra lang knuffelen dan is ze het tandenpoetsen zo weer vergeten.

Ik heb een aantal dingen geprobeerd om het tandenpoetsen makkelijker te maken voor haar maar er is niks wat werkt. Ik heb een aantal keren een liedje erbij gezongen, samen poetsen, een boekje erbij gelezen, aanmoedigen en tegen haar gepraat.
Zelf laten poetsen ook geprobeerd maar dan word de tandenborstel opgegeten of boos weggegooid. Bij heel veel ouders is dit een puntje van streng zijn en doorzetten. Tandenpoetsen is iets wat moet en daar zullen kinderen in de loop van tijd aan wennen.

 

Related Post